Always feel good...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใกล้เที่ยงคืนของคืนวันที่ 1 มกราคม เรากำลังนั่งดูการนับถอยหลังในทีวีเพื่อเข้าสู่ปีใหม่

เสียงข้อความเข้ามือถือ ดังต่อเนื่องหลายหน

เราเปิดอ่านขอความที่อวยพรให้เรามีแต่ความสุข สมปราถนา มีสุขภาพที่แข็งแรง

และพบพานแต่สิ่งดีดีในปีหน้า

 

นั่นทำให้เรานึกถึงปีที่แล้ว

 

เราย้อนอ่านข้อความสวัสดีปีใหม่ของปี 50

 

ทุกข้อความก็อวยพรให้เรามีแต่ความสุข สมปราถนา สุขภาพแข็งแรง

และพบแต่สิ่งดีดีเช่นกัน

 

แล้วปีที่กำลังจะผ่านไปของเราเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า

เราเลยมองกลับไป

ปีที่ผ่านมาของเราก็มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกัน

มีหลายอย่างที่เราทำผิดพลาด

หลายสิ่งที่เรามองข้าม

และหลากหลายความทุกข์ที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น

 

อีกเพียงไม่กี่นาที ศักราชใหม่กำลังจะเริ่มต้น

ทุกๆคนล้วนหวังให้ในปีหน้า มีอะไรใหม่ๆมาเปลี่ยนแปลงชีวิต

ทุกคนหวังจะได้พบแต่สิ่งดีดี

 

แต่ในความเป็นจริงแล้ว

ขณะนี้ที่เรากำลังนั่งดูทีวีอยู่

อีกหนึ่งนาทีข้างหน้ามันก็ยังคงเป็นอย่างนั้น

เรายังคงต้องเรียนหนักเช่นเดิม

ไปวิ่งที่อ่างศรีตรัง และกินข้าวที่ 108 เช่นเดิม

ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนเลย

 

ในปีหน้า คงมีอีกหลายสิ่งหลายอย่าง

ที่กำลังรอให้เราเข้าไปทำผิดพลาด

รอให้เรามองข้ามอีกครั้ง

และความทุกข์ยังคงปรากฏอยู่ให้เราเข้าไปสัมผัส

 

เพราะชีวิตก็ยังคงเป็นชีวิตอยู่วันยังค่ำ

 

มีทั้งสุขและทุกข์

 

ปีใหม่นี้คงจะไม่มีสิ่งใหม่ๆที่งดงามเกิดขึ้นเป็นแน่

ถ้าเราไม่รู้จักสร้างมันขึ้นด้วยตัวเอง

นั่นคือการมองโลกในแง่บวก

 

เพียงเราเปลี่ยนความคิดของเรา

ไม่ต้องรอคำอวยพรใดใด

หรือไม่ต้องรอปีใหม่ไหนๆ

ทุกๆวันของเราสามารถเป็นปีใหม่ได้

กับการเริ่มต้นใหม่ๆ

 

ปีที่ผ่านมา

ถึงเราจะทำผิดพลาด

แต่เราก็ได้เรียนรู้

ถึงเราจะมองข้ามบางสิ่ง

แต่เราก็เดินย้อนกลับไปหาได้

และถึงเราจะทุกข์

แต่ก็ทำให้เราเข้าใจความสุขที่แท้จริง

 

เสียงโห่ร้องแสดงความดีใจเมื่อขึ้นปีใหม่ดังขึ้นผ่านทีวี

นี่เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วของวันที 1 มกราคม 2550

 

การเริ่มต้นใหม่ของเราเกิดขึ้นอีกครั้ง

ในปีนี้ของเรา

เราพร้อมแล้วที่จะได้เรียนรู้และเผชิญกับวิถีทางที่เราต้องฝ่าฟัน

 

เพียงแค่เรามองโลกในแง่ดี

และรู้จักมอบสิ่งดีดีให้แก่คนรอบข้าง

ปีใหม่นี้ ก็จะเป็นปีที่ดีเหมือนคำอวยพร

 

สวัสดีปีใหม่ทุกคนค่ะ

 

 

เมื่อวานไม่มีอะไรทำเลยดูอีเมลที่เราแอดไว้เต็ม msn

ดูไปเรื่อยๆ จำได้บ้าง จำไม่ได้บ้างว่าเป็นของใคร

คนไหนคุยบ่อย คนไหนไม่ค่อยได้คุย

และเมลไหนที่ไม่เคยคุยเลย

แล้วจะแอดมาทำไม...

 

เจอหลายเมลอยู่เหมือนกันที่จำได้ว่าไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว

ไม่รู้เจ้าของอีเมลเหล่านั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

อีเมลของบางคน จำได้ว่าตอนอยู่ ม.ต้น คุยกันทุกวัน

แต่เมื่อโตขึ้น ต่างคนต่างมีวิถีทางและภาระของตัวเอง

การติดต่อของเราเลยค่อยๆหายไป

แล้วในที่สุด สายตาของเราก็ไปสะดุดกับอีเมลหนึ่ง

 

birdmanama

 

เราจำได้ทันที ไม่ต้องคิดเลยว่าเป็นเพื่อนคนไหน

แต่เป็นเบิร์ดนั่นเอง เบิร์ด ธเนศ อ่อนสะอาด

หรือพี่เบิร์ด ที่เราชอบเรียกกัน

เมลนี้ เบิร์ดชอบส่งFWD mail มาให้เราบ่อยๆ

ส่งด้วยชื่อที่เห็นแล้วแอบขำทุกทีว่า bird2u

พอจะจำได้ว่าตอนมัธยมเบิร์ดส่งอีเมลบ่อยพอสมควร

แต่เราไม่เคยส่งกลับเลย

ตอนนั้นเราไม่ชอบอ่าน FWD mail

ไม่ชอบส่งเมล

เบิร์ดเลยไม่เคยได้รับเมลจากเราสักฉบับเดียว

 

แต่ตอนนี้

เราเปลี่ยนไปแล้ว

เราชอบอ่าน FWD mail มาก

แล้วก็ชอบส่งด้วย

 

แต่เบิร์ด กลับไม่อยู่ที่จะเปิดอ่าน

 

เราเล่น MSN เห็นเพื่อนตอนมัธยมออนมากมาย

ทั้งม.ต้น  ม.ปลาย

 

เราจำเมลได้เกือบหมด

เอริน ไอขี้ แม็ค ขวัญ  ตอง เตย...ฯลฯ

แต่ไม่เคยเห็นอีเมลของเบิร์ดออนไลน์เลย

 

เบิร์ด...เบิร์ดหายไปไหน

ทำไมชีวิตช่างสั้นนัก

 

เราเห็นเบิร์ดครั้งสุดท้ายเมื่อไรก็จำไม่ได้

จำได้เพียงว่า

ทุกครั้งที่เราเจอกัน เราไม่เคยมีความรู้สึกแย่ๆให้กันเลยสักครั้ง

และนั่นคงเป็นของขวัญชื้นเดียวและชิ้นสุดท้าย

ที่เพื่อนคนหนึ่งอย่างเราจะมอบให้เบิร์ดได้

 

ตอนนี้สายตาเราจับจ้องอยู่ที่อีเมลของเบิร์ด...

ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่เราจะส่งอีเมลให้เบิร์ด

เบิร์ดจะรับรู้ได้ไหมนะ

มันไม่ใช่ FWD mail

แต่เป็นเมลที่เราพิมพ์ด้วยตัวเราเอง

 

ถึงแม้มันจะไม่ได้ถูกเปิดอ่านจากคอมพิวเตอร์

และถึงแม้เบิร์ดจะไม่ออนMSN มาคุยกับเราอีก

 

แต่อีเมลของเบิร์ดจะอยู่ในรายชื่อเพื่อนของเราตลอดไปนะ

 

หลับให้สบายนะเบิร์ด...

PBL เรื่อง นางสาวตุ๊ยตุ่ย หนังตาบวม

 

กลุ่มสามของเราได้อาจารย์เกษมมาเป็นฟาแหละ

ถ้าพูดถึงอาจารย์เกษม นศพ.ที่รู้จักอาจารย์ส่วนมากมักจะนึกถึงอะไร

อันดับแรกคือความใจดี

อันดับสองคือกูเกิ้ล (อาจารย์ตอบได้ทุกเรื่อง)

อันดับสามคือรอบเอว

อันดับสี่คือพิพิธภัณฑ์

และอันดับห้า คือ ประตูห้องทำงานของอาจารย์ที่เปิดรับนักศึกษาทุกเมื่อ

สำหรับเรา นศพ.ที่ไม่เคยเข้าไปถามอาจารย์เลย

และพึ่งได้รู้จักตัวตนของอาจารย์วันนี้ เราขอเพิ่มเติมข้อมูลบางอย่าง

ความอบอุ่น

ความรักลูกศิษย์

ตลาดเกษตร (เคยจะไปหาอาจารย์กับหุย แต่ไปที่ห้องแล้วไม่อยู่ แต่ดันไปเจอที่ตลาดเกษตร อิอิ)

และการปลุกระดมเล็กๆ (คำนี้มนพูดเองนะ)

อ.เกษมบอกว่า

ที่พวกเราเข้าPBL Eng รู้เส้นทางของมันหรือเปล่า

พอขึ้นคลินิก เราก็ไม่ต้องใช้แล้ว

พอจบไป ส่วนมากเขาก็คาดหวังให้เราเป็น Family doctor

น้อยนักที่จะได้ไปต่อนอก

ที่สำคัญ

พีบีแอลอังกฤษ ได้ความรู้ไม่เท่าไทย

 

น้อมรับทุกคำพูดเลยค่ะ

 

แต่...คือที่เราเข้า เพราะเราชอบภาษาอังกฤษเป็นทุนเดิม

และรู้สึกว่าตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมาไม่ค่อยได้ฝึกพูดเลย

อยู่อิ๊งก็ดี

เราต้องอ่านtext เตรียมสคริปท์

ได้ศัพท์เพิ่มด้วย

เราชอบตรงนี้

รู้สึดีทุกครั้งที่ได้ฟุดฟิดฟอไฟ

 

แต่มาถึงวันที่อ.เกษมมาเป็นฟา

เรากลับพรีเซ้นเป็นไทยทั้งหมด เพราะอาจารย์บอกว่าไม่แคร์ภาษา สนเนื้อหา

บวกกับข้อมูลฟิสิโอของเราโคตะระเยอะ

และเริ่มรู้สึกว่า หลังจากพูดไทยกันเกือบหมดกลุ่ม

เราได้เห็นแววตาที่เข้าใจจริงๆของเพื่อนๆ

ได้พูดอย่างที่อยากคิด และครบถ้วนเนื้อหา

ฟังของเพื่อนเข้าใจเกือบหมด

ถ้าเป็นอิ๊ง คงกระท่อนกระแท่นกับความรู้บ้าง

อีกอย่าง การที่จะฝึกภาษาอังกฤษและอ่านtext ถึงอยู่กลุ่มไทยเราก็ทำได้ ถ้าเราจะทำ

 

ที่สำคัญ อาจารย์เกษมไม่ค่อยเห็นด้วยกับการพีบีแอลเท่าไร

เราได้ความรู้ไม่ครบและไม่แน่นเท่าพวก ศิริราช

แถมต้องทำงานหนักเพิ่ม

การให้คะแนนของฟาก็ไม่ได้ยุติธรรมเสมอไป

 

เราก็เห็นด้วย

เพราะเวลาพีบีแอล แทบจะไม่ได้แตะเล็คเชอร์เลย

เวลาหาก็ต้องหาของตัวเองให้ดีที่สุด จนลืมอ่านของคนอื่น

 

แต่...เราชอบพีบีแอลนะ

ตรงที่ว่า เวลาเราหาคำตอบมาตอบซีนาริโอ้ได้

มันสนุกดี

และรู้สึกว่าได้พยายาม

แต่นั่นแหละ

เราว่าเนื้อหาไม่ครบ และไม่รู้ว่าที่หามา มันถูกจริงๆไหม

 

ทั้งหมดทั้งมวลนี้เราเลยรู้สึกว่าอาจารย์อาจจะอยากปลุกระดมพวกเราให้ออกจากความเคยชิน

ความเคยชินที่ยอมอยู่ใต้หลักสูตรและกฏเกณฑ์ต่างๆ ที่ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด

 

และเราสามารถลุกขึ้นมาที่จะเปลี่ยนแปลงมันได้

 

แต่จะออกจากความเคยชินได้อย่างไรล่ะ

 

ทุกคนคงมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว

 

ก่อนจะจบพีบีแอล

อาจารย์ยิ้มไปกับมุกตลกเล็กๆในกลุ่มของเรา

หัวเราะกับการต่อล้อต่อเถียงของก้องกับยุ่ย

และให้ความรู้น่าสนใจมากมาย

ทำให้เรารูสึกว่าอาจารย์ช่างเป็นหมอและครูที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

 

และสุดท้ายอาจารย์ได้ให้คำจำกัดควาต่อprocess ของกลุ่มเราว่า

 

"Excellent"

 

เราในฐานะประธาน ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสำหรับกลุ่มพีบีแอลที่แสนน่ารักในปีนี้

รู้สึกขอบคุณ และปลื้มใจเป็นอย่างมาก

ขอบพระคุณอาจารย์มากค่ะ

 

 

(หรือเพราะพวกเราไทยทั้งดุ้นหว่า)-"-

 

 

เราทำร้ายตัวเองมาตลอด...

 

วันหยุดสามวันที่ผ่านมา เราได้หลุดไปอยู่บนดินแดนอันไกลโพ้นในอีกโลกหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ที่นั่นเราไม่สามารถไปถึงได้โดยพาหนะใดๆ

มีเพียงหัวใจที่สามารถนำเราไปถึงได้เท่านั้น

เราต้องเดินบนไม้ไผ่ลำเล็กๆ ข้ามกระแสลำธารที่เย็นเฉียบ กว่าจะถึงที่หมาย

เราอยู่โดยปราศจากไฟฟ้า และน้ำประปา

มีเพียงแสงเทียนเล่มน้อยๆ และลำธารตื้นเขินตามธรรมชาติให้เราใช้สอย

เราอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้า และนอนหลับตากับความมืดที่ไม่คุ้นเคย

เราได้ฝึกที่จะรับฟังมากกว่าแสดงความคิดเห็น และกล้าที่จะเล่าปัญหาของตัวเอง

ทั้งๆที่เมื่อก่อน แม้แต่คนใกล้ตัว เรายังไม่ค่อยไว้ใจ

เราตาสว่างเมื่อได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่เพียงผู้เดียวที่เผชิญปัญหา

แต่กลับเป็นว่าปัญหาของเราเล็กกระจิดริด เมื่อเรื่องราวของผู้อื่นพรุ่งพรูออกมา

ความคิดที่แตกต่างกลับไม่ใช่เรื่องขัดแย้งเมื่ออยู่ที่นี่

แต่มันคือกระจกสะท้อนตัวเราให้มองเห็นและเข้าใจตัวตนมากยิ่งขึ้น

เราได้เปลี่ยนคนแปลกหน้าเป็นคนที่เราไว้ใจ

พวกเขาได้สร้างความสุขและความอบอุ่นให้เกิดขึ้นในใจของเรา

แล้วเราก็ร้องไห้โดยไร้เหตุผล

ม่านหมอกในใจของเราจางลง

ตาที่เคยมืดบอดกลับค่อยๆเห็นแสงสว่าง

แต่ก่อนเอาแต่โทษคนอื่นว่าคอยทิ่มแทงจิตใจของเรา

ที่คอยทำให้คิดว่าตัวเราไม่มีค่า

มันกลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง

กลายเป็นราเองต่างหากที่ได้ทำร้ายตัวเองตลอดมา...โดยไม่รู้ตัว

 

หมดเวลาแล้วสำหรับสถานที่ที่คอยปลอบประโลมหัวใจแสนบอบช้ำ

แต่ถึงเวลาแล้วเช่นกัน ที่เราต้องก้าวกลับมาสู่ความเป็นจริงด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง

สถานที่แห่งนั้นไม่ใช่ความฝัน

แต่สามวันสองคืนกับค่ายรู้จักตน รู้จักคน รู้จักชีวิต

กับผู้คนที่ทำให้เรารู้สึกยิ่งกว่าประทับใจ

จะไม่เลือนลางไปไหน

ทุกสิ่งทุกอย่างจะตราตรึงในหัวใจและความทรงจำของเรา

ชั่วกาลนาน

 

และเราจะหยุดทำรายตัวเองนับแต่นี้ไป

 

มอบข้อความนี้แด่

น้าเอียด อ.สุนิษา พี่อาร์ม พี่เจริญ น้องเบล น้องหวัน พี่แซม พี่เบิร์ด พี่วัฒน์ พี่หมี พี่ซิลค์ พี่เก้ง พี่ปาล์ม พี่น้อยหน่า พี่นิดหน่อย พี่จอย พี่ฝน พี่เบน พี่แก้ว หุย มน กิ๊ฟลิ่ง นกเอี้ยง น้องป๊อก น้องแชมป์ น้องหมอเดือน คุณป้าและลูกมือที่ทำกับข้าว

 

สุดท้ายก็...

ตัวเราเอง